پادشاهان که گنج پردازندرسم باشد که شهر و ده سازند

زانکه در کردن عمارت عامهم مثوبات باشد و هم نام

گر چه بعضی ز مال کاست شودکار بسیار خلق راست شود

هر کرا رای شهر ساختنستاولین شرط مال باختنست

وانگهی کردن اختیاری نیکپس بنا کردن حصاری نیک

گر بود مشرق و شمالش بازبا جنوب گرفته مال مباز

حفر کاریز و جویها مقدوربرف نزدیک و گرمسیر نه دور

نمک و هیزم و گچ و گل سربیشه و کوه و راه اشتر و خر

جای نخجیر و رودخانهٔ آبخیل و صحرا نشینش از هر باب

ور دهی نیز را اساس نهندعاقلان هم برین قیاس نهند

بر زمینی که آب خیز بودکوه را حاجت گریز بود

آب شیرین به جوی و خاک درستجای کشت و برو رعیت چست

شهر نزدیک و شیخ دانشمندآب گیر و صطرخ باشد و بند

خندق و سور بهر تیرزنانچشمه نزدیک بهر پیرزنان

بر بلندی و دور از آفت سیلوز گذار چریک یافته میل

ور کنی خانه‌ای اساس ببینجایگاهی بلند و رست و امین

راه آب و زمین و بستان نیزجای برف افگن زمستان نیز

مطرح خاک و محرز غلهکاه و اصطبل، ارت بود گله

همه نزدیک بایدش ناچارآب و حمام و مسجد و بازار

ور نداری، که خانه سازی، زررخت در کوچهٔ کریمان بر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets