بهر کجا که رسد عشق شاه محترمستصفات عشق تو گفتن نشانه کرمست

مرو بپیش، که ترسم که باز گردانندکه علت حدثان نفی معنی قدمست

بدان که: جان تهی همچو جسم بی جانستنخواهمش بکف آرم، اگرچه جام جمست

رقیب خواست که آزار من کند ز حسدحبیب گفت: مرنجان، که آهوی حرمست

ندای دوست بجانها نمیرسد دایمندای او نشنیدن نشانه صممست

میان صومعه دیدیم طاعتست و نمازبکوی عشق رسیدیم عاشقان همه مست

شراب عشق بمی خوارگان مجلس دهحدیث زاهد خودبین مگو، که کم ز کمست

رقیب واقعه عشق را نمی داندبپیش مردم عارف رقیب کالعدمست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قلم برندی قاسم زدند روز ازلهمه حکایت دل مقتضای آن رقمست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love