ای بی خبران، مصلحت کار در آنستجامی بکف آرید، که عالم گذرانست

هر کو قدحی خورد ازین خم دل افروزسلطان زمینست و سلیمان زمانست

در مجلس عشاق همه شور و قیامتدر محفل زهاد همه امن و امانست

این نوبت شادیست، گه لطف و کرمهاستآن خواجه ندانست و نداند که ندانست

خود با که توان گفت که آن ماه دل افروزهم رهزن جان آمد و هم رهبر جانست؟

هرکس که ورا دید و بدانست بتحقیقمرد همه بین آمد و شاه همه دانست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هرگه که ز من یاد کند آن گل سیراببا دوست بگویید که: قاسم نگرانست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise