آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوستهمه را از همه رو روی بدان روی نکوست

تا جمال تو بدیدم خوش و خندان گشتمهمه شب ذکر دلم تا بسحر یا من هوست

بنده از دیدن دیدار تو گشتم فربههر که دیدار ترا دید نگنجد در پوست

تنم از درد بجان آمد و دل حیران شدساقیا باده بپیما که همه جا همه اوست

گر ترا دیده تحقیق خدا بین باشدگل و گلزار همو، دیده و دیدار هموست

هرکجا عربده دایم و قایم بینیبیقین دان که همو عربده و عربده جوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی، رو بخدا آر و رقیبان بگذاردشمنانند بهم تا نرسد دوست بدوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love