در جمله ذرات جهان لمعه حسنیستمن با تو بگویم، که ترا پرتو حس نیست

رو دیده بدست آر، که تا باز ببینیدر جمله ذرات جهان نور تجلیست

از فرط حجابست، که آن مشرک ناداندر سجده لات آمد و پنداشت که عزیست

از دولت دیدار تو دایم بشب و روزموسی صفتست این دل و بر طور تمنیست

ای طالب درگاه، اگر واقف راهیاز غیر بپرهیز، که آن غایت تقویست

جمعیم بدیدار تو وز تفرقها دورکان جا که تویی جمعیت صورت و معنیست

عشقست که در مشرب ماآب حیاتستعشقست که در مذهب ما علت اولیست

بر کشتن عشاق نوشتند فتاویاین قصه بر مفتی ما فتوی منعیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از عشق تو شد زنده دل قاسم مسکینبا نکهت عشق تو چه جای دم عیسیست؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love