زلفت شب قدرست،زهی سایه ممدود!رویت مه بدرست،زهی طالع مسعود!

در بادیه محنت هجران،شب تاریکبی نور رخت جان نبرد راه بمقصود

در باده و زاویه جز دوست ندیدیماین راه بدانستم و این بادیه پیمود

از مسکن جانهاگل صد برگ بر آمدتا سنبل سیراب تو بربرگ سمن سود

از حسن هویدا شود این عشق جهان سوزاین جا بشناسی صفت شاهد و مشهود

یک غمزه ز تو دادن و صد جان و دل از مابردند باقبال تو سودازدگان سود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حیران تو امروز نشد قاسم مسکینتا هست چنین باشد و تا بود چنین بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love