دلی دارم ز سودایش پر آتشدلم گرمست و جان گرمست و سر خوش

چه سازم؟ چاره کارم چه باشد؟که از هجران دلی دارم مشوش

گهی کز وصل جانان یاد آرمز خون دل شود رویم منقش

گروهی اهل عاداتند و رسمندگهی در فکر ریش و گاه درفش

تو، تا زنهار، از آن دونان نباشیکه ایشان جمله نادانند و اعمش

بکوی عاشقان بنشین و خوش باشبهر حالت که صافی بهتر از غش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چنان زد آتشم، قاسم، زبانهکه ره بین خرد نشناخت غورش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love