سخنی می رود به صدق و صوابجان عالم تویی، به جان دریاب

جمله ذرات رو بدان سویندکه تویی جمله را ملاذ و مآب

با تو کس را برابری نرسدکه تویی مرجع ثواب و عقاب

دل و جان را کجا کند روشن؟زاهد مرده، واعظ در خواب

سعی کن، سعی، تا برون آریکشتی عمر خویش از غرقاب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی، عمر نازنین بگذشتبه شتابست عمر ما، بشتاب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets