ای دل و جانت بهواها گروخواجه، خطا میروی، این ره مرو

گر دلت از جان ادب آموختستملک جهان را نستانی دو جو

خواجه، بهر حال تو خود را بدانموسم زرعست، نه وقت درو

جام نوا زخم کهن سال حقتازه بتازه بستان، نوبنو

یار درین مجلس ما حاضرستخواجه، ببیهوده پریشان مشو

قصه عشاق ز حد درگذشتقصه فراوان مکن، ای داهرو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یار ازان سو سوی قاسم شتافتقاسمی این هروله را دید و دو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets