دوش آن مه دو هفته دستم گرفت، دستمدستان نمودم، اما از عربده نجستم

گفتم بدو دویدم، گرد از رهش ندیدمهرچند خود ندیدم در شور و غلغلستم

در عربده است عمری این عقل و عشق با همچون روی دوست دیدم از عربده برستم

گه قید نور بودم، گه قید نار سوزانچون جمعیت بدیدم، از نور و نار رستم

ساقی، بیار جامی، از بهر ناتمامیجامی بده بدستم، چون رند و می پرستم

ای جان جان جانان، ای روح روح و ریحاناز پای اوفتادم، جامی بده بدستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم بباخت جان را، یک بارگی جهان رامشکن تو عرض ما را، گر توبه ای شکستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love