حکایتی دو سه دارم، به شرط دستوریز حد گذشت به غایت زمان مهجوری

چو آفتاب جهانتاب ظاهرست حبیبحجاب مایه جهلست و پایه کوری

بیا به مجلس مستان، سجود کن، بستانشراب ناب «اناالحق» ز جام منصوری

اگر ز جام محبت به جرعه‌ای برسیهزار قیصر و خاقان، هزار فغفوری

تو را ز لذت مستیّ و عاشقی چه خبر؟که در حقیقت معنی ازین سخن دوری

اگر مقرب شاهی، کجاست طلعت شاه؟ولی مقرب حق نیستی، که مزدوری

ز حق نصیب نداری ولیک خوشحالیکه در میان خلایق به زهد مشهوری

شراب ناب محبت حیات جان بخشدبه وصف راست نیاید حدیث موفوری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز قاسمی بشنو: مست باش، یا مستورکه هر دو راست نیایند: مست و مستوری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love