دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفتصد سخن سر کرد، اما یک سخن نشنید و رفت

هر که آمد در غم آباد جهان، چون گردبادروزگاری خاک خورد، آخر به خود پیچید و رفت

وقت آن کس خوش که چون برق از گریبان وجودسر برون آورد و بر وضع جهان خندید و رفت

ای کم از زن! فکر مرکب در طریق کعبه چیستاین بیابان را به پهلو رابعه غلطید و رفت

گریه می آید به منصورم که در دار فناگفت چندین حرف حق، یک حرف حق نشنید و رفت

(سیر معراج فنا را قوتی در کار نیستچون شرر می باید اندک همتی ورزید و رفت)

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب آمد در حریمت با دل امیدوارشد به صد دل از امید خویشتن نومید و رفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets