صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است

هر چه دارد فلک از بهر فقیران داردماه نو صیقل آیینه درویشان است

مشت خونی که دل نافه ازو پر خون استدر ته خرقه پشمینه درویشان است

چهره نعمت الوان شهان چون لالهداغ نان جو و کشکینه درویشان است

نیست در هفته ارباب توقع تعطیلصبح شنبه شب آدینه درویشان است

می شود دل ز قبول نظر خلق سیاهدست رد صیقل آیینه درویشان است

دل آسوده ز گنجینه شاهان مطلباین گهر در صدف سینه درویشان است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست امروز هواخواه فقیران صائبمخلص و بنده دیرینه درویشان است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise