خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدستکه سال و ماه به دیوانه سر به سر عیدست

ز شهر دورشدن ها کفایت مجنونهمین بس است که فارغ ز دید و وادیدست

مدار دست ز اصلاح خود به موی سفیدکه دل سفید چو گردید صبح امیدست

به گوشمال مده رو سیاه را تهدیدکه بنده را خط راه گریز، تهدیدست

همین بس است ز قهر خدا سزای بخیلکه فقر دارد و از مزد فقر نومیدست

خبر ز تلخی آب بقا کسی داردکه همچو خضر گرفتار عمر جاویدست

غرور حسن گرفته است دیده خورشیدوگرنه لاغری ماه، عیب خورشیدست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مباش بی نفس سرد یک زمان صائبکه آه سرد در آن نشأه سایه بیدست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets