مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

ز حسن، دعوی خون نیست شیوه عاشقکه خونبهای حنا، پای بوس یار بس است

نظر به ناز و نعیم وصال نیست مراکه مزدکار من از عشق، ذوق کار بس است

مرا ملاحظه از ترکتاز گردون نیستکه خاکساری من، گرد من حصار بس است

قدم به کلبه من رنجه گو نسازد یارمرا ز وعده او، ذوق انتظار بس است

شکار اگر چه درین پهن دشت بسیارستمرا گرفتن عبرت ز روزگار بس است

برای زیر و زبر کردن بنای شکیبسبک عنانی آن زلف تابدار بس است

لوای همت عالی ز نه سپهر گذشتپی شکستن این قلب، یک سوار بس است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. درین بساط، من تیره بخت را صائبچو داغ لاله ز خون جگر حصار بس است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love