ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت

با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودمبوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت

در دیده صاحب نظران موی زیادمزان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت

تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزنمژگان تو چاکی که مرا در جگر انداخت

فریاد که شیرین سخنی طوطی ما رامشغول سخن کرد و ز فکر شکر انداخت

آن را که به دولت نتوانیش رساندنمانند هما سایه نباید به سر انداخت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب شدم آسوده ازین کارگشایانتا کار مرا عشق به آه سحر انداخت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets