خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را

در آن صحرا که چون برگ خزان انجمن فرو ریزدبه آب روی رحمت سبز گردان دانه ما را

زمین مرده احیا کردن آیین کرم باشدچراغان کن به داغ خود دل دیوانه ما را

تو کز خون شیر و نوش از نیش و گل از خار می سازیبه چشم خلق شیرین ساز تلخ افسانه ما را

اگر چه بحر رحمت بی نیازست از حباب مابه باد آستین مشکن دل پیمانه ما را

در آن شورش که نه گردون کف خاکستری گرددز برق بی نیازی حفظ کن کاشانه ما را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بیم گفتگوی حشر فارغ دار دل صائبشفاعت می کند عشقش دل دیوانه ما را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring