هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند

بهر فردوس گروهی که ز دنیا گذرنداز هوایی به هوای دگر آویخته اند

رگ خامی رسن گردن منصور شده استمیوه پخته کجا از شجر آویخته اند؟

پرده بردار که چون ابر پریشان گرددهر حجابی که ز پیش نظر آویخته اند

تا به آن موی میان کس نتواند ره بردزلف مشکین ترا تا کمر آویخته اند

چشم شوخ تو به عیب دگران مشغول استورنه صد آینه در رهگذر آویخته اند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غافلند از دل پر آبله خود صائبساده لوحان که به عقد گهر آویخته اند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring