ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آیدحضور خاطر من از سفر نمی آید

غم زمانه چنان تنگ کرده دایره راکه صبح را نفس از سینه نمی آید

فشرد پنجه عقل بلند بازو راکسی به تاک زبردست برنمی آید

چگونه بی سبب آید ز دل سخن به زبانگهر به پای خود از بحر برنمی آید

سخن شکسته تراود ز کلک پر سخنمچها به شاخ ز جوش ثمر نمی آید

گهر به خامه من همچو اشک در تاک استچه سود جوهریی در نظر نمی آید

رگ بریده تاک از گریستن بس کردزمان گریه من چون بسرنمی آید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مدار چشم گشایش ز کلک خود صائبگرهگشایی از نیشکر نمی آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate