از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشدآیینه گرفته کدورت نمی کشد

خار شکسته بر سر دیوار قد کشیدنخل امید ماست که قامت نمی کشد

فرمانروای مصر حلاوت نمی شودتا ماه مصر تلخی غربت نمی کشد

میخواره ای که باده به اندازه می خورددردسر خمار ندامت نمی کشد

زنهاردل به صبح پریشان نفس مبندکاین پنبه خون ز هیچ جراحت نمی کشد

فرهاد بد نکرد که خود را هلاک کردعشق غیور ننگ شراکت نمی کشد

از صبح حشر تیره نهادان الم کشندیوسف ز روی آینه خجلت نمی کشد

حشر سبک عنان مکافات قایم استدیوان هیچ کس به قیامت نمی کشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به خاکمال حوادث صبور باشخورشید سر ز خاک مذلت نمی کشد

Bu fələk bir kimsədən əsla xəcalət çəkməyib,Göy üzü heç vaxt tutulmaqdan əziyyət çəkməyib.

Divarın üstündə bitmişdir beli əyri tikan,Ömrümün sərvi qalıb torpaqda, qamət çəkməyib.

Hökmüdarlıq ləzzətin hardan bilər Misrin şahı?Bircə gün Yusif kimi ömründə qürbət çəkməyib.

Haq divanı, sən güman etmə, qiyamətdə olur,Haqq-hasab burda olur, sözdü qiyamət, çəkməyib.

Kim meyi öz qaydasınca içsə, məst olsa belə,Ya özü, ya özgəsi bundan əziyyət çəkməyib.

Fərhad öldürdü özün eşqində ortaq görcəyin,Hansı aşiqdir ki, o, eşqində zillət çəkməyib?

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Eylə bir əyyamdasan, Saib, səbrli olginan,Kim səbrli olmuş, o heç vaxt məzəmmət çəkməyib.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love