سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش

به مژگان دگر بازگشتن نداردنگاهی که افتد به سرو روانش

ز بس لطف، چون رشته از عقد گوهرنمایان بود مغز ازاستخوانش

دل پر مرا خالی آن روز گرددکه از بوسه خالی کنم بوسه دانش

مجویید اسلام ازان نامسلمانکه زنار باشد ز موی میانش

مجرد زالفاظ گردد چو معنیسخن تا برآید ز تنگ دهانش

مرا برده ازراه بیرون عزیزیکه گل یک پیاده است از کاروانش

منه تهمت گوشه گیری به عنقاکه از کوه قاف است سنگ نشانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل سنگ شد آب صائب زآهمنشد نرم گردد دل پاسبانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring