از بخت سیه پست نگردید نوایماز سرمه شب بیش شد آواز درایم

خون از جگر آهن و فولاد گشایدچون ریزه الماس، خراشیده صدایم

هر سبزه خوابیده که در باغ جهان بوداز خواب گران جست ز گلبانگ رسایم

دوری ز خرابات نه از خشکی زهدستترسم گرو باده نگیرند ردایم

چون سرو گذشتم ز ثمر تا شوم آزادصد سلسله از برگ نهادند به پایم

در فکر گشاد دل من بس که فرو رفتافزود به دل عقده ای از عقده گشایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز سر خود به ته بال کشیدنعمری است که در سایه اقبال همایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern