برای کام دنیا دامن دل بر میان مشکنپر و بال هما را در هوای استخوان مشکن

فلک در زیر پای توست چون از خود برون آییبرای این ره نزدیک دامن بر میان مشکن

به یوسف می توان بخشید جرم کاروانی راخدا را در میان بین، خاطر خلق جهان مشکن

به بال توست در این خاکدان چون تیر پروازمبه جرم کجروی بال من ای ابرو کمان مشکن

غرور حسن ای مجنون شراکت برنمی تابدخمار چشم لیلی را به چشم آهوان مشکن

شکست بی گناهان سنگ را در ناله می آرددل چون شیشه ما را به سنگ امتحان مشکن

حریف کاسه زهر پشیمانی نخواهد شدبه حرف دشمنان زنهار قلب دوستان مشکن

به کار چشم زخم باغ می آید وجود منبه جرم بی بری شاخ مرا ای باغبان مشکن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به گوش جان نگه دار این نصیحت را ز من صائباگر خواهی که قدرت نشکند نان خسان مشکن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets