بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن

تا ممکن است جامه احرام ساختندستار صبح را کفن خویشتن مکن

پیوند دوستی ببر از سرو قامتانروی زمین ز گریه حسرت چمن مکن

در خون فتاد نان عقیق از تلاش نامبگذار نام را و سفر از یمن مکن

قصری که از فروغ تجلی است زرنگاراز دود دل، سیاه چو بیت الحزن مکن

از پا درآر دشمن خود را و خاک شودر انتقام پیروی کوهکن مکن

در دیده ستاره نمک ریخت انتظارزین بیش در زمین غریبی وطن مکن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب حیا ز دیده نرگس به وام گیرگستاخ چشم باز به روی چمن مکن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation