Salam, Moskva
Başında tufanlar qopandan bəriSəkkiz ay görmədim heç üzünü mənLakin əməl kimi, ellər şəhəri,Bir an da getmədin nəzərlərimdən…
Sən açıq alnınla, gülər üzünlə,Hər vaxt dayanırdın mənim qarşımda.Çünki hər gecənlə, hər gündüzünləHəmsöhbət olmuşam gənclik yaşımda.
Quldurlar gecəni dəldiyi zaman,Yollar bağlanarsa, uzaqlaşar səs…Fəqət, bir qayda var ata-babadan,Mənzil uzansa da, dostluq kəsilməz.
Biz yenə görüşdük! Qalmadı o qəm…Keçdi o duyğumun hicran günləri;Başma pərvanə olmuşdur bu dəmBir şair qəlbinin xəyal şəhpəri.
Yenə mən keçirəm küçələrindən,Yenə qaynayırsan, qocaman şəhər!Yenə hökm edirsən şüurlara sən,Yenə də işlədir yaradan əllər!
Rast gəlir yenə də dostlar, tanışlar,Görüşür əl verib öpüşürük biz.Qaşlar çatılmışdır, sərtdir baxışlarİndi müsəlləhdir bütün nəslimiz!..
Göylərə baş vuran qədim binalarDayanmış əvvəlki əzəmətiylə.İldırım çaxsa da əyilməz vüqar;Əyilməz insanlıq məhəbbətiylə!
Yenə Qızıl Meydan hər axşam, səhərAçır sinəsini pəhləvan kimi.Yenə də üstündən keçir nəsillərGünəşə yol açan bir karvan kimi…
Yatmış günəş kimi sirri dərindəMavzoley — Leninin böyük məzarı.Parlayır onun da şəfəqlərindəBəşər taleyinin bir ilk bahan.
Bayırda şaxtadır, buz bağlamış qar.Deyirlər nıs qışı bərk gəlmiş bu il.O, dünya görmüşdür… bilir, yağılarBoransız, süngüsüz məhv olan deyil!
Budur, bir meydanda rast gəlir mənəTatyana Larina, dəyişmiş bütün.Qızartı çökmüşdür yanaqlarına.Solğun görünməyir bənizi bu gün.
Qapamış Tatyana öz romanını,Örtmüş pəncərəni o nazlı mələk;Seyr edir zamanın qəhrəmanını,Əynində şinel var, çiynində tüfəng.
Küləklər döydükcə al yanağını,Nədir gözlədiyin? — soruşuram mən.Deyir: gözləyirəm eşqin bağınıBu qopan çovğundan, əsən küləkdən!..
O yanda Puşkinin heykəlinə bax!Dalğalı saçları ağarmış qarla;Bir qaya başına qartal qonaraq,Dayanmış yenə də sakit, vüqarla!
Görürəm dalğındır bu dahi şair,Elə bil canlıdır onun nəfəsi.O indi düşünür həyata dair,Dinir qulağında topların səsi!
Yenə də hörmətlə dinləyir Vətənİlhamın, sənətin xoş nəğməsiniO yenə dastanlar yaradır bilsən,Ucaldır şairin Vətən səsini.
Sən ona diqqətlə bir də qulaq as!Deyir bir qanunu xatirinə sal:Odlar içində də yanıb qaralmaz,Məhəbbət, sədaqət, həqiqət, kamal!..
Восемь месяцев я не видал тебя.Смертоносный к тебе приближался шквал.Он подкатывал к сердцу — гремя, слепя...Я тебя никогда не позабывал.С ночью звездной твоей, с ясным днем твоимВ годы юные был неразлучен я:Светлолицая, взор твой неомрачим, Улыбающаяся мечта моя!Вот и свиделись, отошла тоска,И томящего одиночества нет.Как манил мое сердце издалекаТвой единственный, вечный, счастливый свет.И любимые улицы вижу вновь,Как ты юн, древний город, и как хорош,Наша мысль и душа, наша плоть и кровь,Вдохновенный, как ты горячо живешь!Я встречаю моих дорогих друзей,Обнимаемся крепко и руки жмем,Лица наши суровей, слова скупей,Но сердца зажжены боевым огнем.Зданья, гордо касающиеся туч,Величавы, как грозное торжество,Под ударами молний стоял могучВечный город, бесстрашны люди его.Вижу Красную площадь и свет земли — Древний Кремль: он — как сказочный великан Здесь пройдут поколенья, как прежде шли, —К сердцу солнца стремящийся караван.Здесь Великого Ленина мавзолей,Здесь бессмертная сила затаена.И в лучах ее солнечных все светлей Человечества радостная весна.Но сейчас выслал в битву снега и мракВерный русский мороз — наш надежный друг.Как лютует он нынче! И знает враг —Нет спасенья ему от штыков и вьюг.Вижу девушку... Облик знакомый! В немЯ Татьяну Ларину вновь узнаю.Как она изменилась! Каким огнемЭти дни озаряли ее в бою!Свет высокой души неизменен в ней,Но мечтается ей человек иной,Человек наших ясных и грозных дней —Он в шинели, с винтовкою за спиной.Грозен бронзовый Пушкин, в метельной мгле.Он спокоен, под вьюгами поседев.Вольнокрылый орел на крутой скале,Чутко слушает он буревой напев.И внимает поэту его страна.Неразрывных созвучий вольный полетДостигает он звезд и морского дна,Движет горы и сердце людское жжет.Затихает вдали громовой раскат.И как радостно людям поверить вновь,Что в борьбе с темной злобою победятРазум, истина, мужество и любовь!1942
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/vurgun-salam-moskva
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Sən gedəli üzüm-gözüm gülmüyorMəndə yoxdur hal, başına döndüyüm
Təcnis: Əhəd, lə yəzəl, vahid, yəktaƏhəd, lə yəzəl, vahid, yəkta,Salma məni gözdən ayağa hərai,
İstəməzSevdiyim ləblərin sərməsti olanYəqin bil saqidən şərab istəməz
TəcnisQəni Mövlam, budur səndən diləkim,Gələ bir gün bu diyarə sevdiyim,