لطف ملک العرش به من سایه برافکند
لطف ملک العرش به من سایه برافکندتا بر دل گم بوده مرا کرد خداوند
دل گفت له الحمد که بگذشتم از آن خوفجان گفت له الفضل که وارستم ازین بند
چون کار دلم ساخته شد ساختم از خودشیرین مثلی بشنو و با عقل بپیوند
مردی به لب بحر محیط از حد مغربسر شانه همی کرد و یکی موی بیفگند
برخاست از آنجا و سفر کرد به مشرقباد آمد و باران زد و جایش بپراکند
مرد از پی سی سال گذر کرد بر آنجایبرداشت همان موی و بخندید بر آن چند
حال تن خاقانی و اندیشهٔ ابخازاین است و چنین به مثل مرد خردمند
ابخاز حد مغرب و درگاه ملک بحرمسکین تن نالانش به مویی شده مانند
آخر به کف آمد تن نالانش دگربارگر خصم بر این نادره میخندد گو خند
اکنون من و این نی که سر ناخن حور استکان نی که بن ناخن من داشت جهان کند
اینک دهنم بر صفت گنبدهٔ گلاین گنبد فیروزه به یاقوت و زر آکند
خرسند نگردد به همه ملک ری اکنونآن دل که همی بود به خرسندی خرسند
خاقانی و خاقان و کنار کُر و تفلیسجیحون شده آب کر و تفلیس سمرقند
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/xaqani-qeside-56
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Praise
When the renown of Bahram (Gur) as king had risen from the Fish up to the moon,The hearts of the distinguished gained new strength; the fame of (all) the famous lived again.
باغ بهشت بیند بیداغ انتظاریآن کش ز در درآید هر لحظه چون تو یاری
Qəzəl: Əbləh oldur kim cahan mülkündə daim qəm qılarƏbləh oldur kim cahan mülkündə daim qəm qılar,Ey xoş ol kəs bivəfa dünyaya rəğbət kəm qılar
Birinci Dumanın iniqadı münasibətilə söylənmişdirOlub əfradi-millətdən bu gün təşkil bir məclis,Nə dadlı meyvəpərvərdir görün bustani-hürriyyət,