Getdi ol məhru yanımdan, yüz cəfa qaldı mana,Cövr bilmən, kim, bəlayi-müntəha qaldı mana.

Ey pəri, çox işveyi-hüsninə məğrur olma kim,Mülki-fani sanmagil, kim nə sana qaldı, mana.

Ta kim, ol xurşidrux getdi gözümdən su təki,Göz yaşım onun üzündən aşina qaldı mana.

Sən gedəndən bərlü anca zarü əfğan etmişəm,Yerü gög, insü mələk cümlə baxa qaldı mana.

Dilbərin getdi, Xətai, sən nedirsən dünyanı?Çünki can getdi, bu tən, yarəb, niyə qaldı mana!

Hərdəm ğəmində naləvü ahim yetər mana,Dünya yüzündə ol yüzi-mahim yetər-mana.

Isbat qılmışam ruxi-zərd, əşki-sürximi,Dəviyi-eşqə böylə güvahim yetər mana.

Aləm xəlayiqi mənə cümlə həsud ola.Ol asitanın iti pənahim yetər mana.

Zahid, ögünmə, taleyi-sədəm, deyib yüküş,Sən var işinə bəxti-siyahim yetər mana.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Kəsmə ümidi-rəhməti həqdən, Xətai, sən,Cümlə xətadə lütfi-ilahim yetər mana.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love