Ana torpaq
Ana torpaq, açılanda baharın,Bürünürsən yaşıla sən, göyə sən.Ucalırıq dağlarına baxandaKönlümüzü qaldırırsan göyə sən.Tütək səsi daşları da dindirir,Qarışırsan nəğməyə sən, neyə sən.Payız gəldi bir qaydadı, sən gərəkAğacların budağını əyəsən.Bağ-bostanın mürgüləyə, sozala,Yetişəsən, qızarasan, dəyəsən.Səxavət də, məhəbbət də səndədir,Hər fəsildə bir sərvətə yiyəsən.Baharda da, payızda da, qışda da,Səni görüm toy paltarı geyəsən!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-ana-torpaq
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
خلد بگشاده است گویی سوی بستان بابها
Tuba boylum, qamətindi sərvü ərərdən gözəlTuba boylum, qamətindi sərvü-ərərdən gözəl,Gül üzün yanında zülfün sünbüli-tərdən gözəl,
BəstiGəlməyib bərabərin küllühüm, cahana, Bəsti!Ləblərini bənzətmişəm gülə, ireyhana, Bəsti!
İnqilab şairiyəmMən nə şah, mən nə sultan, nə yaraşıq, nə zinət,Nə əfsanə, nə mələk, nə saray, nə səltənət,