İstanbulda quşlar qondu çiynimə
İstanbulda quşlar qondu çiynimə,Aman Allah! Quşlara bax, quşlara.Nə çəkinir, nə perikir, nə qorxur,Necə qonur çiyinlərə, başlara.
İstanbulda quşlar qondu çiynimə,Üz-gözümə sığal çəkdi lələklər.Elə bildim xeyri-şəri yazmağaQuş donunda göydən enib mələklər!
İstanbulda quşlar qondu çiynimə,Səpələdim sevgini də, dəni də.Nağıldakı şahlar düşdü yadıma,Elə bildim şah seçirlər məni də!
İstanbulda quşlar qondu çiynimə,Həvəsimdən havalandım quş kimi.Heç bilmirəm o çağlara nə deyim,Gəldi, getdi yuxu kimi, quş kimi!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-istanbulda-quslar-qondu-ciynime
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Bizə həmsöhbət olan özgə kitab almaz ələ,Sən də zahidliyin ol dəftərini tulla selə.
Gəraylı: Xəbər olsun yar-dostaXəbər olsun yar-dosta,Bu fanidən köçdü Qubad.
Məndən — səndənNazlı dilbər, nə yaraşır qəddinə,Tirmə məndən, kəmər məndən, bel səndən,
BahariyyəBir belə mövsümdə bahar çağdaHeyf deyil baş qala təpraqda