Məni
Ömrün səhərçağı yatmaq olarmı,Seyrinə çağırır axı, dan məni.Çiçəyin ətridi, çəmənin şehi,Belə avaz verib oxudan məni.
Həyatdı dilimin ən şirin sözü,Gözümün nurudu ocağı, közü.Hələ açılmamış səhərin gözü,Bülbüllər oyadır yuxudan məni.
Xəyalım gəzəndə obanı, eli,“Cəngi”yə köklənir qəlbimin teli.Bilmirəm mənəmmi axıdan seli,Sellərmi, qoynunda axıdan məni.
Başımın tacıdı sevdiyim sənət,Ən uca zirvəmdi sevgi, məhəbbət.Ən böyük varlığam, ana təbiət,Yaradıb ətirdən, qoxudan məni.
1972, 14 dekabr
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-meni-4
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Su məni yandırdı, su məni yaxdı,Yandım dodağımdan dilimə qədər.
Tanıdı yüz yaşlı qocalar məniKarvan yollarına çıxdı köhlənim,Gördü bəzirganlar, xocalar məni.
Şairlər küsəyən olurŞair ömrü bənövşədi,Dərdə boyun əyən olur.
Dost – torpaqNə yaman soyuqmuş torpağın üzü,Canında bir zərrə isti yoxuymuş.