Ghazal 3132

سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالدچو حمالی است کز بار گران بر خویش می بالد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3141

زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمدزخونگرمان به بالینم سرشک لاله گون آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3148

دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنهزکوه بیستون تردستی من سنگ گرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3155

بهار عارض او را به سامان کس نمی داندبغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3156

چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟کمال عیسوی را دیده سوزن نمی داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3163

ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3168

ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماندکه جز خاک سیه از عود در مجمر نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3174

حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیندزخط و خال کثرت چهره وحدت کجا بیند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3194

به گوشم ناله اغیار دردآلود می آیددرین محفل زچوب بید بوی عود می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3203

نفس از سینه ام از بس به خون آغشته می آیدسخن از لب مرا بیرون چو خون از کشته می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3210

ز آهم نم به چشم چرخ بداختر نمی‌آیدبه دود تلخ، اشک از دیده مجمر نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3218

به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آیدکه آه از سینه ام گلگون قبا بیرون نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3221

تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی آیدکه حرص شهد از جان مگس بیرون نمی آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3222

نبیند زیر پای خویش، رعنا این چنین بایدنپردازد به کس، آیینه سیما این چنین باید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3223

زدل رم می کند، چشم بلاجو این چنین بایدنمی گردد به مجنون رام، آهو این چنین باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3228

مدام از عشق جوشی در دل بی کینه می بایدچو دریا مطرب عاشق درون سینه می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3233

گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟در رحمت به رویم چند آن طناز نگشاید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3237

غبار کلفت از دل ساغر سرشار می شویدکه گرد راه سیل از خود به دریا بار می شوید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3252

زهر، تریاق به اکسیر مدارا گرددخشم را هر که فرو خورد توانا گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3258

حسن در هر نگهی عالم دیگر گرددبه نسیمی ورق لاله و گل برگردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3270

نفس سرکش چه خیال است به فرمان گردد؟سگ دیوانه محال است نگهبان گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3276

وقت ارباب دل آشفته به مویی گرددصید وحشت زده آواره به هویی گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3286

صبر در عشق ز دلها سفری می گرددکوه در راه طلب کبک دری می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3288

غنچه باغ حیا سر به گریبان خنددگل بی شرم بود آن که پریشان خندد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3289

دل سنگین ترا هر که به انصاف آردمی تواند به توجه پری از قاف آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3291

تیغ سیراب تو فیض دم عیسی داردخون اگر بر سر این آب شود جا دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3293

دل آسوده طمع هر که ز دنیا داردزیر بال و پر خود بیضه عنقا دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3297

آه عشاق سیه‌روز اثرها داردشب این طایفه در پرده سحرها دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3301

شوق من سرکشی از زلف معنبر داردآتشم بال و پر از دامن محشر دارد

Saib TabriziGhazal1 min