Ghazal 943

خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 952

دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 962

من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 984

در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 996

نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1016

هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1018

شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1029

جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1048

نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1049

در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1069

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1084

عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1102

ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1107

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1148

بر من از پیری سرای عاریت زندان شده استزندگی دشوار و ترک زندگی آسان شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1150

از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1162

از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1163

دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1164

من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1182

شمع را بالین پر، بال و پر پروانه استبستر آسودگی خاکستر پروانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1185

بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای استدر ته ابر سیه ماه جلا گم کرده ای است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1189

با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای استبرق با جولان شوخش پای خواب آلوده ای است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1191

لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای استچون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازه ای است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1203

تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی استتا نگردیده است صاحب تخم ریحان چیدنی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1205

مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی استچون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1207

دل به نور شمع نتوان در گذار باد بستساده لوح آن کس که دل بر عمر بی بنیاد بست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1211

بس که از زهر شکایت لب دل افگار بستدل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1214

بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بستدفتر گل را خس و خاشاک ما شیرازه بست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1216

تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دستاز سبکدستی مرا رطل گران آمد به دست

Saib TabriziGhazal2 min