Эпоха Сефевидов
سر آزاده ما منت افسر نکشدبیضه ما به ته بال هما سر نکشد
Газель 3472عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصدمرغ آزاد چو گردد ز قفس می رقصد
Газель 3473تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمدهر سر موی مرا نام خدا یاد آمد
Газель 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد
Газель 3475از قضا چشم سیاه تو به یادم آمدقدر انداز نگاه تو به یادم آمد
Газель 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Газель 3477شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟آنقدر شوق تو دارم که خدا می داند!
Газель 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند
Газель 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند
Газель 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را
Газель 3480نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد مانددر بساط تو همین گرد سفر خواهد ماند
Газель 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند
Газель 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماندکاکلت دود پریشان شده را می ماند
Газель 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند
Газель 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Газель 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند
Газель 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Газель 3487محض حرف است که او را دهنی ساختهانددر میان نیست دهانی، سخنی ساختهاند
Газель 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند
Газель 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اندبی خبر گشته ز خود تا خبری یافته اند
Газель 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را
Газель 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Газель 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستندسروها یکقلم از پای دگر ننشستند
Газель 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.