Didərgin
Başına haranın külünü töksünSinəsi əzabdan dağ-dağ didərgin.Təzə Vətənində qərib, çəkingənKöhnə Vətənindən qaçaq didərgin.
Başının üstündə öz tavanı yox,Yavanlıq bir yana, heç yavanı yox.Bu günə, sabaha bir gümanı yox,Ay özü özündən uzaq didərgin.
Əsdi, hardan əsdi bu sətnum yeli?Əl başı kəsmədi, kəsdi baş əli.İsti yuvasından perik düşəliGah orda, gah burda qonaq didərgin.
Hamının arzusu onunla birkənXeyirə dolanmır yenə bu örkən.Özü bu dünyadan haqq istəyirkənAdını qoydular nahaq didərgin.
Könlündə köz tutub Vətən həsrətiQurtarıb gileyi, sözü-söhbəti.Öz acı taleyi, öz müsibətiÖzünün başına qınaq didərgin.
Soyuq baxışlardan xoş xəbər umarAğlamaz, göz yaşı ahından damar.Ümidsiz sabaha o, ümid yamarÜmidi ömrünə yamaq didərgin.
İyul, 1993, Şəki
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/bextiyar-vahabzade-didergin
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение