دل سوختست چون به وصالت نمی رسدجان خسته تا به صورت حالت نمی رسد

Yandı könül, kül oldu, yetişmiş vüsalına,Can xəstələndi, yetməz əli həsb-halına.

از حد گذشت کار جمال تو پس رواستگر عقل ما به کنه کمالت نمی رسد

Vəsfi-camalın həddini aşmış ki, var yeri:Acizdir ağlımız, verə qiymət kamalına.

مه را چه سود گرد فلک تاختن که او؟با حسن خود به گرد جمالت نمی رسد

Ay at çapır fələkdə, fəqət varmı bəhrəsi?Çatmaz gözəllik ilə sənin ay camalına!

گفتی که دل به وصل بده راضیم بدینلیکن دل از غمت به وصالت نمی رسد

Əmr eylədin ki, vəsfə könül ver, varam buna,Verməz qəmin aman, yetə könlüm vüsalına.

مردیم از آرزوی خیال تو پس به ماوصلت کجا رسد چو خیالت نمی رسد؟

Öldük xəyalın arzusu ilə, yenə könül –İstər vüsal, qalsa da həsrət xəyalına.

گر در خطست دل ز غمت حق به دست اوستکز خط غم به نقطه خالت نمی رسد

Qəm xəttinə çatıbsa könül, həll əlindədir,Nöqtə qoyar o xəttə, əli çatsa xalına.

با تو مجیر پر نتواند فشاند از آنکسیمرغ عقل در پر و بالت نمی رسد

Açmaz qanad Mücir səninlə fəzada, bil!Simurği-əql yol tapa bilməz cəlalına!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке