خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاند
خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاندچو دل ستد ز دل و جان قرار بستاند
O hüsn ki, səndə var, əldən ixtiyarı alar,Könül alındı, ürək candakı qərarı alar.
تویی و عشوه آن روی چون بهار که اوخراج نیکوی از نوبهار بستاند
O sən, o gül tək üzündə yenilməyən işvən,Xərac hüsnünə istərsə, novbaharı alar.
غمت به هر دو جهان چون دهم که سود نبردکسی که گل بدهد نوک خار بستاند
İki cahana necə mən verim sənin qəmini?O kəs ağıllımıdır, gül verib də, xarı alar?
مگر ز من گله کردی که نستدم ز تو جاناگر تو نستدهای انتظار بستاند
Gileylənib demisən, canı almaram səndən,Sən almasan, çəkəni vardır intizarı, alar!
بهای حسن تو بنهاده ایم گوهر عمربده که گر ندهی روزگار بستاند
Biz ömr gövhərini qoyduq hüsnünə qiymət,Ver, al o gövhəri, sənsiz də ruzigarı alar.
غمت خوش است ولیک از زمانه می ترسمکه او چو غم بدهد غمگسار بستاند
Qəmin şirinsə də, qorxum zəmanədəndir ki,O paylayanda qəmi, eşq qəmküsarı alar.
مجیر خسته تیر فراق باد آن روزکه جان نداده دل از دست یار بستاند
Mücir bağrına firqət oxu o gün dəysin –Ki verdiyi ürəyi tərk edib də, arı alar!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/beylaqani-qezel-34
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение