Mən yaman qoçağam
Nigar həyətdə çox atıldı-düşdü, qaçdı, tərlədi, ona soyuq dəydi, xəstələndi.
Yalçın dedi:
– Gördün, Nigar, adam özünü tərlətməz... Çünki adama soyuq dəyər, xəstələnər. Günay da başını tərpətdi, yəni ki, düzdü, Yalçın düz deyir.
Axı, Günay hələ danışa bilmirdi, neyləsin?
Yalçın dedi:
– Günay, sən böyüyəndə, həyətə düşəndə, çox qaçıb özünü tərlətməzsən... Hə? Günay başını tərpətdi, yəni ki, hə.
Yalçın atıla-atıla dedi:
– Gördün, Nigar! Biz özümüzü tərlətməyəcəyik! Biz xəstələnməyəcəyik!
Günay da əlini-əlinə vura-vura atıldı-düşdü, birdən... gurup!... dəydi yerə.
Günay istədi bərkdən ağlasın, amma bu vaxt qapının zəngi çalındı. Yalçın qapıya qaçdı. Günay da tez qapıya tərəf baxdı.
Gələn Dədə idi, Günayın, Yalçının, Nigarın babası.
Yalçın dedi:
– Dədə, Dədə, biz özümüzü tərlətməyəcəyik, Günay da, mən də xəstələnməyəcəyik! Nigar bizdən böyükdü, amma özünü tərlədib, xəstələnib!
Dədə dedi:
– Eybi yox, daha Nigar da bundan sonra özünü tərlətməyəcək, xəstələnməyəcək. Yalçın Nigara baxdı:
– Hə, Nigar?
Günay da Nigara baxdı, istədi o da desin ki, «Hə, Nigar?», amma təkcə bunu dedi:
– I-ı-ı...
Nigar başını yastığın üstündə yavaş-yavaş tərpətdi, yavaş-yavaş da dedi:
– Hə...
Dədə bazardan Nigar üçün qıpqırmızı gilənar alıb gətirmişdi. Anası gilənarı yudu, boşqaba yığıb Nigarın çarpayısının yanındakı balaca kətilin üstünə qoydu. Dədə dedi:
– Nigar, gör nə qəşəng gilənardı, ye.
Nigar yavaş-yavaş dedi:
– İstəmirəm, Dədə...
Dədə dedi:
– Sən bir bax, gör nə dadlıdı...
Dədə gilənardan birini götürüb Nigarın ağzına qoydu.
Yalçın da, Günay da Nigara baxırdı.
Nigar yavaş-yavaş dedi:
– Day istəmirəm... Acıdı...
Dədə dedi:
– Gilənar acı deyil, Nigar, sənin ağzın acı olub. Xəstələnmisən, ona görə ağzın acılaşıb. Keçib gedəcək.
Yalçın gilənara baxa-baxa, udquna-udquna Nigarın lap yanına gəldi. Günay da Yalçının yanına gəldi.
Yalçın soruşdu:
– Gilənar acıdı, Nigar?
Nigar yavaş-yavaş dedi:
– Hə...
Yalçın gilənarın birini ağzına qoyub dedi:
– Hə, acıdı...
Sonra bir gilənar da yedi:
– Hə, acıdı....
Sonra bir gilənar da yedi, bir gilənar da yedi, yedi, yedi:
– Hə, acıdı, acıdı, acıdı...
Yalçın gilənarların hamısını yedi qurtardı. Sonra Dədəyə baxdı, Nigara baxdı, sonra da Günaya dedi:
– Gördün, Günay, gördün mən necə qoçağam?! Acı gilənarın hamısını yedim! Dədə ağzı-burnu qıpqırmızı gilənar şirəsinə bulaşmış Yalçına baxıb güldü. Nigar da Yalçına baxıb güldü. Günay da:
– I-ı-ı – dedi, yəni ki, Yalçın, doğrudan da, sən yaman qoçaqsan! Lap qoçaq!..
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/elcin-men-yaman-qocagam
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Qarnizon dağ yolu ilə Şuşaya tərəf qalxırdı.Başı qarlı Şuşa dağları o ucalıqdan, elə bil, qarnizona baxırdı.
İkinci hissə, 1812 iyun 1805-ci il. Araz sahili. Abbas Mirzənin çadırı.İran qoşununun sərkərdələri Abbas Mirzənin çadırına yığışmışdı.
İkinci hissə, 19İbrahim xan hirsli gözləri ilə baxırdı.Onun gözlərinin qarası böyümüşdü, az qalırdı hədəqəsindən çıxsın.
İkinci hissə, 20Əsgəranın küçələrində aləm bir-birinə qarışmışdı.Qızılbaş sərbazları azərbaycanlı ailələri evlərindən çıxarıb, at və eşşək arabalarında özləri ilə gətirdikləri erməni ailələrini həmin evlərdə yerləşdirirdilər. Azərbaycanlı ailələr isə boşalmış arabalara doldurulurdu.
Стихи других поэтов
در دام غم عشق گرفتاری من بین
Mah Olan YerdəDoğarmı ay u gün göydəYüzün tək mah olan yerdə
Edər hər qəmzədən məqtul yüz canı qara gözlərEdər hər qəmzədən məqtul yüz canı qara gözlər,Salıbdır mərdüm içrə gör nə qovğanı qara gözlər.
“Gəlin atlandı”Qollar rəqs eləyir, baxışlar gülür,Ürəklər çırpınır başqa büsatla.