Çoxdan unutmuşam, çoxdan,CanımdanGəncliyim kimi çıxdın.Nə fəryad qopardım,Nə yalvarıbÇığır-bağır saldım.Nə də yalvarıb qadanı aldım.

Çox adicə:Sən getdin,Mən də qaldım.Qaldım ümidiminİşığında,Söykənib vüqarımaQaldım.Səninlə özümün aramdaÇəkilib tarımaQaldım.Toxudum özümüHamının işinə,Atdım özümüDostların görüşünə.Büründüm gözəllərinBaxışına,Gülüşünə,Üzdüm məclislərinTüstüsündə, meyində,KefləndirdimÜrəyimin səndənGileyini də,Sonra sərdim özümüÇarpayıya, qurutdum.Səhərə kimiÖzümü,Səni,Dünyanı unutdum.Üzümü yuxulara tutdum.Yuxular da yanına qayıtdı.Köhnə yaraları oyatdı.Yenə adamınBaşını yaxşı qatır iş.Ömrü başa vurmaq daAsan deyilmiş.Sənə şeir qoşummu?Sənin haqqında

Nizamidən bəriHər şey deyilmiş...Axır ki,Çoxdan unutmuşam,ÇoxdanCanımdan gəncliyim kimi çıxdın!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов