Bir gün ki, cündi-şamilə cəng etdi asiman,Oldu büruci-qəl’eyi-gərdunda çox qiran.

Aldı əlinə tiğini Bəhrami-dadgər,Baruyi-çərxə çıxdı nəbərd etməyə həman.

Hifz etməyə qila’ini qat-qat fələklərin,Ol gecə bami-çərxə Zühəl oldu pasiban.

Ətrafi-kainatə xəbər qılmağa günəş,Od yaxdı övci-qəl’əyi gərdunə nagəhan.

Top atmış idi qəl’əyi-gərdünə xeyli-Şam,Oldu livayi-xosrovi-xavər həman əyan.

Mindi təkavəri-fələkə əzmi-rəzm edib,Oldu ədəm məmalikinə şəbrəvan rəvan.

Sultani-sübh böylə yüzağlıq edərmidi,Gər olmasa pənahı vəziri-şəhi-cahan.

Fehristi-karnameyi-təkvini-nöh sipehr,Məqsudi-karxaneyi-ibda’i-kün fəkan.

Asəfsəfi-zəman, Süleymani-şərqü qərb,Sərəskəri-müdəbbirü paşayi-kamiran.

Bu izzü şövkəti ki, sənə verdi Həq, şəha,Layiq önüncə olsa əgər Ərdəvan dəvan.

Görsə məhabətini, əya Rüstəmi-dəqa,Qəhrindən istər idi sənin qəhrəman əman.

Xəsmin qəfası qülleyi-Qaf olsa, filməsəl,Xürd edə zərbi-dəstin ilə şeşpəri-giran.

Hinduyi-müqbil olmağa qapında dəmbədəm,Bir kətxudadürür sənə İskəndəri-zəman.

Aldı qanadı atına gərdunu beyzəsan,Şəhbazi-himmətin ona ərş oldu aşiyan.

Bənzətdi varsa kəndini rəxşi-cəlalinəKim, çərxi-dunun üstünə yol sürdü kəhkəşan.

İbrahim oldu adın, əya kani-mə’dələt,Bu fəqr atəşini mənə eylə gülsitan.

Gülzari-mədhinə uçar ikən könül quşu,Can bülbülü bu şe’ri-təri oxudu həman.

Ağzın hədisinə açamaz zərrəcə dəhan,Əsrari-təb’ə vaqif olan təb’i-xürdədan.

Ey sərvi-xoşxuram, saqın, yoluna gəlir,Hər suyə su kimi gəl axıtma yaşım rəvan.

Gözdən çıxalı gəlmədi heç eynimə yaşım,Mərdüm kimi kim, eyləyə kəndu yerində qan.

Cami-səfayi sun dolu, ey piri-deyr kim,Bir ləhzə dövrün acılığın unudum həman.

Məddah olalı sana, əya mö’təbər cənab,Oldu Füzuli ərseyi-nəzm içrə pəhləvan.

Qaldım ayaqda qüssəvü möhnətdə, al əlim,Ey şəhsüvari-mə’rəkəyi-axirəzzəman.

Rumun Kəmalıdır, der idi mana, xosrova,Görsə kəmali-qüdrətimi əhli-İsfəhan.

Xətm eylə dastanı, şüru et duasinə,Tul etmə gəl hekayəti manəndi-qissəxan.

Ta həlqeyi-sipəhrə hücum eyləyə nücum,Ta kim, niyami-şəbdə ola tiği-zərnişan,

Taxıb kəmənd gərdəninə zərbi-dəstilə,Dövlət qapına xəsmi gətirə kəşan-kəşan.

Nişani-feyzdir ol nüsrətü iqbal kim, halaNə yanə əzm qılsa rəhbəri tə’yidi-Yəzdan.

Dilü candan Füzuli izzü iqbalinə ol şahın,Rizayi-həqq üçün daim duaguyü sənaxan.

Çü oldur hamiyi-islam, vacibdir onun mədhi,Nə kim, mədhindən özgə söyləmiş ondan peşiman.

İlahi, baqi olsun daim insanpərvər iqbalı,Cahani-fani içrə ta bəqayi-növ’i-insan.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · Хвалебные