Üçüncü şəhid Əhli-Beytdən Cə’fəri-Təyyardır. Rəvayətdir ki, Cə’fər cəm’i-səhabəilə Həbəşə canibinə hicrət etdikdə Nəcaşi əleyhir-rəhmə anın irşadiləmüsəlman oldu. Və qəl’eyi-Xeybər fəth olunduqda Həzrəti-Rəsul mülazimətinəmüşərrəf olub, Həzrət anın xüsusunda buyurmuş ki, “Əşbəhtə xulqi və xəlqi”.Filvaqe’, bu nihayəti-tə’zimdür. Rəvayətdir ki, hicrətin səkkizinci ilindəHəzrətiRəsul Cə’fəri Mürhil Ğəssani hərbinə irsal etdi və Mutə mənzilindəküffara mülhəq olub ləşkəri-İslam üç bin mücahid və ləşkəri-Mürhil yüz binmüfsid olub qayət kəsrətdə idi. Əmma sipahi-zəfərpənahiİslam kəsrəti-sipahiə’dadanəndişə qılmayub, bünyadi-müqatilə qıldılar. Əsnayi-müqatilədə Zeydbin Haris ələmdari-sipah idi, şəhid olub, Cə’fər kəndü rayəti-nüsrətayəti əlinəalub və hücumi-küffar mərkəbin səqət edüb, piyada qalub, fəsəqəyi-füccar fürsətbulduqda, zərbi-şəmşir ilə bazuyi-yəminin bədəni-mübarəkindən cüda qıldılar.Ol şahbazi-övci-cəladət rayəti bazuyi-yəsara alub buraxmadı. Bazuyi-yəsarındəxi qət’ etdilər, rayəti dişilə dutub düşməyə qoymadı. Əlqissə, bir namərd birzərbi-münkər urub ol məzlumu ayaqdan buraxdı.

Əxbari-səhihədə nəqldir ki, Həzrəti-İzəd hücubü əstarı rəf’ edüb Həzrəti-Rəsulu Mutə mə’rəkəsinə müttəle’ etmişdi. Və ol Həzrət dəmbədəm cəmi’iəhvalamüttəle’ olub əshaba xəbər verirdi. Zeyd bin Haris və Cə’fər bin ƏbiTalibin parə-parə olduqların e’lan edərdi və buyururdu ki: “Cə’fəri gördüm,behiştə girüb, yaqutdan iki şəhpər peyda qılub təyəran edər”. Və bu dəxi Həzrəti-Rəsuldan nəqldür ki, buyurmuş: “Bən Cə’fəri gördüm misli-mələk tüyuribehiştləpərvaz edər”. Bu cəhətdən ana Cə’fəri-Təyyar derlər. Və bə’zi qisəsdəməsturdur ki, Cə’fərin yetmiş iki zəxmi olub düşdükdə heybətü səlabətindən heçkimsənə qətlinə iqdam edə bilməyüb axirül-əmr ə’da hücum edüb anı yerdəngötürdükdə başın qaldırub münacat etdi ki: “İlahi, mənim qətlimlə əmizadəminnamusuna xələl yetürmə. Həq-tə’ala iki şəhbal iltifat edüb qüvvəti-pərvaz verdiki, küffar içindən uçub Firdövsi-bərinə nüzul etdi. Şe’r:

Qətili-rəhi-eşq olan saliki,Həqin iltifatı sərəfraz edər.Məzəllət türabında görməz rəva,Ülüvvi-məqamilə mümtaz edər.Pərü bal peyda qılub lacərəm,Tüyuri-behiştilə pərvaz edər.

Hərgah ki Əbdullah bin Ömər Cə’fərin övladın görürdü, bu ibarətlə tə’zimedərdi: “Əs-səlamu əleykə yəbnə zil-cinaheyn”.

Rəvayətdir Hüseyni-şəhiddən ki, Həzrəti-Rəsul Cə’fərin əhvalına müttəle’olduqda onun mənzilinə gəlüb Əsma binti-Ümeyşə ki, onun zövcəsi idi, hazıredüb, Cə’fərin ətfalını bir-bir nəvaziş təriqilə sərəfraz etdikdə Əsma ayıtdı: “YaRəsulullah, bu gün Cə’fərin övladını yetimlər təriqilə nəvaziş edərsən. MəgərCə’fər şəhadət bulubdur?” Ol Həzrət giryan olub anlara səbrilə təsəlli verdi.Əbdullah İbn Cə’fərdən mərvidir ki, “Həzrəti-Rəsul gəlüb bizə tə’ziyət verdikdəol qayətdə giryan idi ki, qətərati-əşk məhasini-şərifindən tökülürdi və buyururduki, “İlahi, Cə’fəri əhsəni-məqama və əczəli-səvaba irişdür və hala sən anınxəlifəsi olub əxlafını hisni-himayətində saxla”. Və ol gündən sonra yenə gəlübövladın əzadan çıxarub xatirlərin [ələ] aldıqda validələri yetimlər [üçün] təşəffö’etdikdə buyurdu: “Ətəxafinə əleyhim və ənə vəliyyuhum-fid-dünya vəl-axirəti”.

Rəvayətdir ki, Cə’fərin səkkiz oğlu olub, ikisi-Övn və Məhəmməd ƏsğərHüseynlə Kərbəlada şəhid oldular. Rəhmətullahi əleyhuma.

Həzrəti-Rəsulullahın bir ibtilası dəxi fövti-İbrahimdür. Rəvayətdir ki,İbrahim hicrətin* igirmi ilində Mariyeyi-Qibtiyyədən mütəvəllid olub qabiləsiMüsəlləmə nam cariyə idi. Həzrəti-Rəsuldan nəqlidir ki, İbrahim mütəvəllidolduqda Cəbrail nüzul edüb təhniyə təriqilə ayıtdı: “Əs-səlamu əleykə ya Əba İbrahim”

Əlqissə, İbrahim bir il altı ay fəzayi-həyatda qalub civari-rəhmətə vasil oldu.Həzrəti-Rəsul anın fövtündən məhzun olub giryə ağaz etdikdə Əbdürrəhman(bin) Auf ayıtdı: “Ya Rəsulullah, sən [xəlqi] mən’ etdün cəzə’dən”. Həzrəti-Rəsul ayıtdı: “Bən giryədən mən’etmədim, xəraşi-ruy və kəşfi-ə’zadan nəhy etdüm, abi-çeşmimatəmzədə baranirəhmətdirvə nişani-rə’fət: “Əl-əynu tədmə’u vəl-qəlbu yəhzənu və la-əqvalə illama-rəziyə bihi rəbbəna”.

“Şəvahidün-nübüvvət”də məsturdur ki, bir gün Həzrəti-Rəsul Hüseyni birdizi üzərinə və İbrahimi bir dizi üzərinə alub nəvazişlər edərək Cəbrail hazır olubayıtdı: “Ya Rəsulullah, Həzrəti-Həq bu iki lö’löi-şəhvarı bir riştəyə müntəzəmqılub cəm’ etməz, birinün dəf’inə riza vermək gərək”. Şe’r:

Ey şəhriyari-məsnədi-təmkinü izzü cah,Olmaz bir asiman iki xurşidə cilvəgah.

Həzrəti-Rəsul ayıtdı: “Əgər İbrahim fövt olsa, əksəri-alam bana mütəvəcciholur və əgər Hüseyn fövt olsa, bana və Murtəzaya və Zəhraya mütəəllim olmaqlazım gəlür. Bən müsibəti-xassı möhnətiammə ixtiyar etdüm”. Ol vaqiədən üçgün keçdikdə İbrahim vəfat etdi.

Ol vaqiədən sonra hərgah ki, Həzrəti-Rəsul Hüseyni əlinə alub iltifat edərdi,derdi ki: Mərhəba, ey fərzəndi-əzizimi fədası etdigüm cigərguşəm. Zəhibədbəxtlər ki, böylə əzizə ihanət rəva görələr.

“Kənzül-ğəraib”də məsturdur ki, bir gün Hüseyn Həzrəti-Rəsul xidmətindəidi, mənzilinə müraciət etmək murad etdi, əmma baran idi, getmək mütə’əzzirgörünüb məlaləti-xatir zahir etdi. Həzrəti-Rəsul Hüseyni məlul görüb ayıtdı: “Nəvaqe’dür?” Hüseyn ayıtdı: “Ya Rəsulullah, baran mənə məcal verməz ki,mənzilimə gedəm”. Həzrəti-Rəsul dua qıldı, baran təvəqqüf edüb Hüseynmənzilinə mütəvəccih oldu. Qiyas edin ki, qətreyi-baran cəfasina mütəhəmmilolmayan ə’zayi-şərifinə səngi-sitəmdən nə cəfalar yetmiş ola. Şe’r:

Xari-navəkdən güli-ə’zası olmuş çak-çak,Paymal etmiş qəm ol sərvi-rəvanı, ey diriğ.İxtilafi-vəz’ü tüğyani-həvayi-müxtəlif,Müntəfi qılmış çiraği-xanədanı, ey diriğ.

Həqqa ki, hər zərreyi-xak və hər cüzvi-əflak ta ruzi-Qiyamət hər zəman həzarnaleyi-dilsuz çəksə müsibəti-Kərbəlaya vəfa qılmaz və ol möhnətzədələr ’əzasinəvafi olmaz.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · Плачи