Həva ərayisi-gülzarə oldu çehrəgüşa,Bahar gülşənə geydirdi hülleyi-xəzra.

Çəmən əyalətinə oldu nəsb xosrov gül,Həvayə əbrsifət hökmün etməyə icra.

Yazıldı səbzeyi-novxizdən xəti-ehkam,Çəkildi sayeyi-mətbu’i-sərvdən tuğra.

Səriri-abi-rəvanü səfiri-mürği-çəmənNükati-təhniyeyi-məqdəm etdilər inşa.

Zəbani-susəni-azadü səbzeyi-novxizSənayi-rif’əti-iclalə oldular guya.

Şəqayiq alnı zəminbusdən olub məcruh,Bənövşə qaməti oldu təvazö’ ilə düta.

Mürəttəb eylədi bir bəzm gülşən içrə baharKi, verdi zövqi-tamaşası nəş’əyi-səhba.

Ənadil etdi bəyani-məratibi-nəğəmat,Qumari oldu təranəkəşü sürudsəra.

Sədayi-mürğ buraxdı büzürgü kuçikə şövq,Sürudi-ab ilə üşşaqə hasil oldu nəva.

Bilindi qönçədə gül bərgi zahir olmaq iləKi, qönçə başinə yağdırdı jalə səngi-cəfa.

Cərahət olmasa ə’zadə zahir olmaz qan,Tərəşşöh eyləməz əlbəttə sınmadan mina.

Hümayvəş vərəqi-yasəminü bərgi-səmənUçub həvayə gülüstanə düşdü zilli-hüma.

Bahar taciri Misri-çəmən qənilərinə,Buraqdı Yusifi-gül ərz eyləyib qovğa.

Bu zövq saldı Züleyxayi-laləyə bir şövqKi, lə’lü müşk töküb, verdi ağırınca bəha.

Hədiqə təxteyi-tə’lim olub rəyahindən,Yazıldı möhməlü mö’cəm ona hürufi-həca.

Müzəyyən eylədi övraqi-laləyi şəbnəm,Hürufi-lalədə olmaz əgərçi nöqtə rəva.

Götürdü şəbnəm əzhardən hərarəti-mehr,Şükufə nöqtələrin gərçi hökm edər imla.

Dəbiri-bad verib tifli-əndəlibə səbəq,Götürdü çöhreyi-əzhardən niqabi-xəfa.

Qamu dirəxt bulub rəf’i-istiqaməti-hal,Şükufə həmli ilə kəsr buldular, illa

Nihali-bibədəli-sərv kim, qalıb mənsub,Səbati-hal ilə onlardan oldu müstəsna.

Sədayi-seyl çəkər məddi-müttəsil, yə’niKi, məddi-müttəsil ilə olur, qiraəti-ma.

Göründü hey’əti-abi-rəvanda şəkli-hübab,Sübutə yetdi səbati-nücumü seyri-səma.

Xütuti-müxtəlifü müstəqimi ənharınÇəməndə saldı zəvayayi-gunagun bina.

Riayəti-türüqi-müstəqimdən, necə kim,Olur hüsul məqamati-cənnətül-mə’va.

Həvayi-bağidən etdim bu hikməti mə’lumKi, e’tidaldədir sihhəti-həvasü qüva.

Fəzayi-gülşəni əhzar ilə görüb məmlu,Yəqinim oldu ki, mümkün degil vücudə xəla.

Nəzərdə olmaq ilə sübhü şam, qönçəvü gülBədihi oldu kəmal əhlinə hüsuli-səfa.

Nəticə salibə olmaq xilafi-adətdir,Olunca mövcibi-süğrayə müttəfiq kübra.

Zəmiri-gülbünə gül rəngi saldı atəşi-bimKi, hümrə qanə olur nəfs evində rahnüma.

Gül atəş üzrə qılır iqdi-zöhreyi-şəbnəm,Tədarüki-qəmərü şəms edər səbahü məsa.

Bu kimiya səbəbindən əcəbmidir olsa,Əlində daneyi-ərzən məsabəsində tila.

Şükufə siminə fərz eylədi xüruci-zəkat,Mədari-hövlü büluği-nisabi-istinma.

Hüquq dəf’i üçün əğniyayi-əşcarə,Səhayifi-çəmən oldu əyadiyi-füqəra.

Bəhardən təni-gülbündə eyləyib həyəcan,Hərarəti-dəməvi qıldı ğüddələr peyda.

Boyandı qanı ilə səfheyi-çəmən gül-gül,Məgər ki, fəsdinə hökm eyləmiş təbibi-həva.

Hibali-sehrə dönüb cünbüşi-cədavili-ab,Kəlimi-sərv ona əksdən buraxdı əsa.

Olub tərənnümi-bülbül əzayimi-təsxir,Çəmən pərilərinə lazım oldu ərzi-liqa.

Büsati-gülşənə dün eylədim güzər ki, dəmiQılam nəzareyi-asari-qüdrəti-mövla.

Əcəb niza’də gördüm çəmən zəriflərini,Təəssüb ilə qamu saliki-təriqi-xəta.

Qamu güman ilə müstəd’iyi-təriqi-nəcatVəli, qamusuna batil dəlili-istid’a.

Salıb şükufə məbadi sünufə əşcari,Qılırdı bəhs ki, caiz təəddüdi-qüdəma.

Verib təsəlsülə qüvvət təbiəti-kəci-ab,Olurdu nafiyi-isbati-illəti-ula.

Xəyali-məhz sanıb kainatı nərgisi-məst,Qılırdı cəhl ilə nəfyi-həqayiqi-əşya.

Edirdi bülbüli-kafirnihad səcdeyi-gül,Təəbbüdi-sənəm ilə tutub nəcati rica.

Nəsim vaqif olub bu fəsadı mən’ etdiKi, ey güruhi-pərişan, tutun təriqi-hüda!

Bu karixanə bir ustaddan degil xali,Gərək bu qüdrətə, əlbəttə, qadirü dana.

Qılır dəlaləti-illət vücudi-hər mövcudVəli, nə sud ki, sahibnəzər deyil ə’ma.

Mükəvvinatə hüdus ol qədimdəndir kim,Kəmali-zatinə mümkün degil qəbuli-fəna.

Qədirü müqtədirü qadirü müqəddirü həyy,Əlimü alimü əllamü ə’ləmü ə’la.

Zəhi təkəvvüni-kamil ki, qüdrətindəndir,Pəriliqalərə lütfi-tənasübi-ə’za.

Məlahəti-ləbi-meygunü ləhceyi-şirin,Nəzakəti-qədi-mövzunü çöhreyi-ziyba;

Səfayi-cismi-lətifü qəbuli-cövhəri-pak,Lətafəti-xəti-mişkinü zülfi-ənbərsa.

Kəmali-qüdrəti-elminədir şəvahidi-ədl,Üqudi-silsileyi-karixaneyi-dünya.

Bəsaitə şərəfi-məhrəmiyyəti-vəhdət,Mürəkkəbatə qəbuli-tərəkkübi-əcza.

Həvayi-məkrəmətindən qəbuli-feyz qılıbMürəbbiyi-çəmən olmuş bəhari-ruhəfza.

Nəsibi-mərhəmətindən alıb ifadeyi-cud,Cahanı rəşki-cinan eyləmiş nəsimi-səba.

Səfayi-lütfi-əmimi nüfuz edib, qılmış,Mizaci-namiyəyi müstəiddi-nəşvü nəma.

Fəzayi-gülşəni-lütfi mərabei-əhbab,Hədaiqi-rəhi-qəhri məhaliki-ə’da.

Sühayə lütfi əgər qılsa zərrəpərvərlik,Yetər məqami-müsavati-afitabə süha.

Vər olsa qəhrinə məzhər ənasirü əflak,Nikah əqdin üzər ümməhatdan aba.

Hesabi-rizqini qılmış təmamiyi-bəşərin,Hənuz Adəmə peyvənd qılmadan Həvva.

Bəyani-halinə yetmiş cəmi’i-məxluqinHənuz pərdəyə ə’yani çəkmədən əsma.

Kəmali-tərbiyəti növki-xarə vermiş rəng,Lətif edib, ləqəbin eyləmiş güli-rə’na.

Gül atəşin bir ovuc xaki-rəhgüzarə salıb,Kül eyləyib qomuş adını bülbüli-şeyda.

Türabi-dərgəhinə ittisal şövqi iləKəfi-təzərrö’i dəryadə daməni-səhra.

Ziyarəti-hərəmin qılmamaq cəzası üçünHəvalə xəncəri-seylabə sineyi-dərya.

Cəmii-vəqt şəfaxaneyi-ətasından,Cəmii-xəlqə müyəssər, cəmii-dərdə dəva.

Rümuzi-hikmətin eylər bəyan məratib ilə,Cəmii-hali-bəşər, xah fəqrü xah qina.

Mərizi-arizeyi-nəqsdir, nüfus tamam,Kiminə faidə pərhiz edər, kiminə qida.

Şərif zatlərə övci-imtəhanından,Vəsileyi-şərəfi-qürb olur nüzuli-bəla.

Xəsis nəfslərə gənci-iltifatından,Məzidi-illəti-idbar olur vüfuri-əta.

Dəlili-zilləti-üsyandır təərrüzi-hal,Təriqi-hüsni-rizasi cəmii-halə riza.

Zəhi kərəm ki, nəzər qılmayıb ədavətinə,Müyəssər eyləmiş iblisə e’tibari-bəqa.

Zəhi kərim ki, ifrati-lütf ehsaniMəsihi eylədi mehrabi-səcdeyi-tərsa.

Fəqiri-dərgəhinə ləzzəti-rizası iləTəəllüqati-təriqi-fənadən istiğna.

Əsiri-möhnəti-eşqinə zövqü şövqi iləXilafi-qaidə meyli-təbibü zikri-şəfa.

Zəhi həqiqəti-zatında lafi-əql cünun,Qapın məqami-müsavati-padişahü gəda.

Nəimi-ləmyəzəli onda kim, sənə vasil,Müəzzəbi-əbədi ol ki, səndən ola cüda.

Təvafi-Kə’beyi-vəslin təhəssürilə müdam,Sürudi-seylə səfirü xüruşi-rə’də səda.

Mühəymina, səməda! Bəndeyi-siyəhruyəm,Səhifeyi-əməlim mə’siyət xətilə qəra.

Tərəhhüm et ki, məni qaməti-şikəstə iləBənövşeyi-çəməni-dərd qıldı bari’-ina.

Nihali-gülşəni-dərdəm ki, su yerinə verərMənə həmişə cigər qani bağibani-qəza.

Diriğü dərd ki, əncamə yetdi ömr, hənuzXərabi-badeyi-zərqəm, əsiri-dami-həva.

Əzabi-ruzi-cəza vəhmi ilə şamü səhər,Bir iztirabü əzab içrəyəm məni-rüsva

Kim, ol əzabi məgər iqtizayi-ədl verəƏzabi-ruzi-cəza münkirinə ruzi-cəza.

Əgərçi qüssə dutar rüzi şəb giribanım,Əlimdən eyləmən ümmid damənini rəha.

Müqimi-hücreyi-şövqəm fəzayi-qürbündən,Həmişə səm’i-ümidimdə iştiyaqi-səda.

Ki, ey fəqir, hərimi-vüsalə bismillah,Təəllül etmə ki, dəmdir əmanət ola əda.

Səhabi-feyz əməl gülşənin qılıb siyrab,Güli-murad açılıb ola müstəcab dua.

Ümid var ki, ayineyi-zəmirimdənHəmişə seyqəli-ehsanın ola jəngzida.

Ümid var ki, lütfündən olmaya növmid,Dili-Füzuliyi-aşüftəhalü bisərü pa.

Müyəssər ola ona şahrahi-eşqindəDəvami-hüsni-qəbulü səbati-rəsmi-vəfa.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе