باز در ملک جهان عدل برافراخت علمفلک افشاند ز دامان زمین گرد ستم

آفتاب طرب از اوج امل کرد طلوعظلمت شام غم از صبح سعادت زده دم

وقت آن شد که امل خنده زند بر حرمانانتقامی کشد ایام بشادی از غم

کار عالم که نظام و نسق فطرت داشتشده بود از ستم ظلم حوادث در هم

عدل را زین حرکتها رگ غیرت جنبیدملتفت گشت بتعظیم امور عالم

کرد فکر نسق ملک و زد از بهر مدددست در دامن سر دفتر اعیان امم

منبع فیض هنر مظهر آثار قبولآصف ثانی درگاه سلیمان دوم

نقطه دایره دولت دین جعفر بیککه برین پایه چو او کس ننهادست قدم

آن خردمند که در مصلحت ملت و ملکنسق اوست بقانون شریعت توأم

با وجود نسق معدلتش ممکن نیستکه دهد دور حدوثی به قوانین قدم

ذات او در صدد حفظ بقای قانوندارد آن رتبه که در شرع امام اعظم

در مقامی که شود کار بقانونش راستچنگ را شرم بود از کجی قامت خم

آدمی زاده ولی با ملکات ملکیبهترین همه فرقه نسل آدم

پیش ازین گرچه نمی‌یافت کس از کس مددیبود دیوان قضا رزق بشر را مقسم

قدر بین گر جهت رزق بدیوان قضاهمه از خامه او میبرد امروز رقم

ای به از تیغ در اجزای حکومت قلمتآفرین خوان تو در دأب شجاعت رستم

تا ترا در شرف جود برآمد نامیمرده است از حسد شهرت نامت حاتم

مرغ جاه تو که در عرش نشیمن داردهست صیاد غم حادثه را مرغ حرم

خلق را چون قلم فیض دواتت روزیخصم را همچو دوات از قلمت پیچ شکم

می دهد مادر ایام پی بردن فیضدمبدم در کف اقبال تو تحریک قلم

راست زانگونه که در بی کسی از بهر غذارطب از نخل بتحریک فشاند مریم

تیغ در کار جهان با قلمت کرد نزاعکه در انجام مصالح چو تو هستم من هم

قلم آمد بزبان گفت که خامش خامشکی بود آلت لذات چو اسباب الم

تو برانی که بهر کس که رسی زخم زنیمن برانم که به زخم تو رسانم مرهم

ز خرد سر بحریر قلمت پرسیدمقال من انشاه علم ما لم یعلم

کردم از چرخ سوال سبب خدمت توقال ما اوحیه الله علینا و حکم

تویی آن سرو خرامان که بگلزار وجودنخرامید نهالی چو تو از باغ عدم

کر کند عهد تو زینشان چمن آرایی ملکزود باشد که شود ملک چو گلزار ارم

بس که در هر لغتی حسن فصاحت داریهست بر خلق عبارت وقوف احکم

نیستی فتنه ولی زین سبب انداخته استانتساب تو جدل در عرب و ترک و عجم

سرورا کی بود انصاف که در دور چنیننکند چرخ دلم را بمرادی خرم

بعراق عرب از روم رسد دریایینرسد بر لب خشک من ازان دریانم

از فضولی چه فضولی شده باشد صادرکه نشد مستحق لطف و سزاوار کرم

هست امید که تا هست ز عالم اثرینشود از اثر فیض تو خالی عالم

Yenə aləmdə ədalət necə gör açdı ələm,
Yer üzündən silinib getdi bütün dərdi-sitəm,

Arizumun günəşi çıxdı tərəb ovcindən,
Vurdu ğəm zülməti, bax, sübhi-səadətdən dəm.

Ələm – bayraq
O zaman yetdi ki, hicranə gülə ruzi-vüsal,
Şadlıq afaqi tuta, məhv ola dünyadən qəm.
Bu cahanın işi fitrətdə nizam ilə idi,
Lakin etmişdi onu zülm binadən bərhəm.
Ədl bildikdə bunu gəldi xüruşə dərhal,
Dedi ki, düşməlidir nəzmə ümuri-aləm.
Ölkəni salmaq üçün qaidəvü qanunə,
Əl atıb tutdu sənin damənini ol möhkəm.
Mənbə’i-fəzlü hünər məzhəri-asari-qəbul,
Asəfi-saniyi-dərgahi-Süleymani-kərəm.
Nöqteyi-daireyi-dövlətü din Cəfər bəy
Ki, o qoymuş belə bir payeyi-ə’layə qədəm.

O əqil sahibinin məsləhəti ilə budur,
Bərqərar oldu cahan millətü dinlə bahəm.

O ədalətli vücudun əməli, rəftarı,
Etdi qanunları bu ölkədə çox müstəhkəm.

O olan yerdə pozulmaz daha qanun, qayda,
Ölkəyə sədr olur şər’ə imami-ə’zəm.
*
O zaman kim, düzəlir kari tamam, qanunun,
Çəng edər ar neçün olmuş onun qaməti xəm.
Adəmizadədir, amma mələkə bənzəri var.
Az verər böylə səmər dəhrdə nəsli-adəm.
Bundan əvvəl kömək etməzdi bu xəlq bir-birinə,
Sanki heç bir-birinə xəlq deyildi məhrəm.
Gör necə yüksək olub qədri ki, xəlq ruzi üçün,
Qələmindən aparır məhzəri-gərdunə rəqəm.

Qanun – eyni zamanda çalğı alətinin adıdır.
Ey qılıncdan qələmi dövlət işində bürran,
Bu şücaətlə sənə söyləyir əhsən Rüstəm.

Bu səxavət ki, sənin var, yayılıb dünyayə,
Bil eşitcək adını öldü həsəddən Hatəm.

Qədrinin mürğü uçub göydə nəşimən saldı,
Onu gördükdə qəmin ovçusu tutdu matəm.

Bir davat tək qələmi-xəlqə verirsən ruzi,
Düşmənin qəddini lakin eləyirsən də qələm.

Verir iqbal əlinə xaməni dəhrin anası,
Edir hər anda səni feyzi-nicatə həmdəm.

Sən verirsən yazığa, bikəsə aləmdə qida,
Necə xurma ağacından yedi ruzi Məryəm.

Qələminlə elədi bəhs qılınc, söylədi ki:
Sən kimi mən də ümurati nizamə çəkərəm.

Dilə gəldi qələmin, söylədi sus şəmşirə,
Sən kədər alətisən, şadlığa alətsə mənəm.

Kimə çatsan ürəyə, canə vurursan neştər,
Qoyuram mən isə hər yarəyə dərman, məlhəm.

Əqldən bir də soruşdum qələmin sirrini mən,
Dedi: Mənim bilmədiyim şey yoxdur.

Sənsən ol sərvi-xuraman ki, vücud bağında
Əkməmişdir belə bir sərvi-xuramani ədəm.

Ölkəni gülşənə döndərdi bu ədlin axir,
Edəcək ölkəni bir cənnəti-gülzari-Irəm.

Hər dil ilə danışıb incə fikirlər deyərək,
Olmusan hər diləyə, hər ürəyə sən məhrəm.
Sən ki, bir fitnə deyilsən, sənin üstündə fəqət,
Bir-birilə vuruşur bax ərəbü türkü əcəm!

Sərvərim, söylə rəvamı belə bir xoş dəmdə,
Etməsin çərx mənim qəlbimi şadü xürrəm?

Rumdən bəhr çatır indi Iraqi-Ərəbə,
Bəhrdən düşməyir amma bu dodaq üstünə nəm.

Bu Füzuli nə füzulluq eləmiş ki, indi,
Ona layiq də görünmür azacıq lütfü kərəm.

Ver ümidim ki, bu dünya dolanıb durduqca,
Olmasın xali bu feyzü kərəmindən aləm.


Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · Хвалебные