چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسدشیشه را حال چه باشد که به فولاد رسد

هر دم از هجر تو بر چرخ رسانم فریادبه امیدی که مگر چرخ به فریاد رسد

مکن از آه من اکراه که شمع رخ تونه چراغی‌ست که او را ضرر از باد رسد

اثر بخت بد و نیک نگر کز شیرینکام خسرو برد آزار به فرهاد رسد

تا رسیدست ز مژگان تو تیری بر مندارم آن ذوق که از صید به صیاد رسد

ز تو ای شمعِ منّور ، نه چنان شد بغداد؟که کند یاد وطن هر که به بغداد رسد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. غم غیر تو برون کرد فضولی از دلکه غمی گر رسد از تو به دل شاد رسد

Tiği-cövrünlə könül, var yeri, bərbad olsa,Şüşə əlbəttə sınar, düşməni fulad olsa.

Ahü fəryadımı hicrində yetirdim fələyə,Qəm deyil, çərxi-fələkdən mənə imdad olsa.

Nifrət etmə görüb ahım ki, sənin şəmi-rüxünSönməz, əlbəttə, küləkdən necə bidad olsa.

Bağdadı şəmi-rüxünlə elə pürnur elədin,Kimsə yadi-vətən etməz yeri Bağdad olsa.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Qəlbdən atdı Füzuli qəmini əğyarın,Olacaq dərdü qəmində o əgər şad olsa.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О судьбе