Görməyir gözləri, özü möhtac,Gediyor, rəhnümasıdır bir ağac.

Gözü sönmüş zavallı bir adəm,Nəzərində bütün cahan matəm.

Parlayır göydəki günəş par-par,Şəbliqadır korun gözündə səhar.

Yerin üstündəki bu canlı xəyal –Uyuyordu dəhəngüşayi-süal.

İki çeşmi ziyaye həsrət idi,İşıq aləm gözündə zülmət idi.

Gediyor yolda, örtülü nəzəri –Nədədir? Görməyir ki, rəhgüzəri?

Günəş iştə cahanə nurəfşan,Yerin üstündə bir işıqsız can.

Dəyənək əldə rəhnüması, gəzər,Canlıya cansız olmadı rəhbər.

Qorxuyor getdiyi yolu itirə,Taq, taq, taq... vurur ağacı yerə.

Gəh durar qarşısında dükkanın,Əl açar, yalvarar, Bu ə’manın –

Qəmli idi həyati-müzliməsi,Sönük idi gözü misilli səsi.

Duruyor sərbəduş biçarə,Bənzəyirdi işıqsız əş’arə.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов