Gün batarkən qızıllanan çaylardaGül açardı yazın gözəl axşamı.Uzadardı mənə şerin pərisiŞərab ilə dolu, altun bir camı...

Mən məst ikən, tarlalardan duyardım:Böcəklərin aşiqanə nəğməsin...Eşidərdim həm də yaşıl dərədən,Meşələrdən axıb gedən su səsin.

Bürünərkən yollar naxır keçəndə,Turunc rəngli buludlanan tozlara.Naxır yoldan ötüb, tozlar yatarkən:Çəmənlikdə rast gələrdim qızlara.

O qızların ən işvəli gözəli,Uzadardı mənə bir dağ çiçəyi...Mən o gülü bir saxsıda saxlardım...Olsun deyə otağımın bəzəyi.

Ay doğarkən kölgələnmiş sularda,Ayın gümüş işıqları titrərdi.Dağ çiçəyi verən nazlı qız mənəŞərab ilə dolu bir cam verərdi.

Mən məst ikən o dilbərin səsində...Şerin mərmüz, dərin səsin duyardım.O, yatarkən eşqin sönməz rəngilə,Şerin ipək pərdələrin boyardım...

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви