El şairi Mahmuda

Quraqlığa tutulandan, baba diyarında,Mənim də köşənimin ilk baharı solmuşdu.Bulaqları quruyub, quşları sükut etmiş,Çiçəkli kəndimiz, ey vah, xaraba olmuşdu.

Uzun və xəzanlı illər, başımdan aşdıqca,Sözüm bitib, sazımın telləri qırılmışdı.Qanadların mənə gərdikcə namurad bayquş,Elə gəlirdi mənə, yay dumanlı bir qışdı!..

Mənə ölüm şəfəqi göz dikəndən ah!Zülm içində nəfəsdən düşüb, boğulmuşdum!Həvadisin o qara daxmasında, tabutda,Nədənsə qupquru bir mumyani olmuşdum.

Səninlə qürbət elində görüşdüyüm dəmdən,Əlinlə nəhs tilsimin qırıldı pərdələri.Buludların arasından gün işıq saldıQapım açıldı və düşdü qızıl işıq içəri.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе