Sinəmi yandırır yenə ayrılıq,Nələr çəkdirməmiş mənə ayrılıq.Gəlsənə insafa, dinə ayrılıq,Məni güldürən də, ağladan da sən.Kədərlə dost edən hər zaman da sən.

Sən bizim ellərə bir sirdaş oldun,Duyan könüllərə bir yoldaş oldun.Ölkəmdə qanunsuz vətəndaş oldun.Sən elin qəlbinə bir dağ olmusan,Dillərdən dillərə soraq olmusan.

Məndən soruşsalar bu dünyada ki,Nədir qövr eyləyən ürəyindəki?Deyərdim: yurdumu kim bölmüş iki?Mən onun özünü bölərdim, inan,Nələr çəkməmişdir el ayrılıqdan?

Ayrılıq, ayrılıq, aman ayrılıq.Sinəmi yandırır yaman ayrılıq.Artıq gəlib çatmış zaman, ayrılıq,Bizim obaları, elləri tərk et.Keç, bizim diyardan uzaqlara get!

Bu bir xəyal deyil, bir gələcəkdir,Ayrılan ürəklər birləşəcəkdir.İntizar könlüm də dincələcəkdir.Həyat öz hökmünü vermişdir artıq,Ölümə məhkumdur hicran, ayrılıq.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке