به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی

ز جام خویش یکی جرعه در دهانم ریزمرا ز آن چه که خضر است و آب حیوانی

کسی که دیده بود نوبهار رویت رادگر به خاطر او نگذرد گلستانی

میان زلف سیاهت دلم همی‌گویدکه را بود به جهان در چنین شبستانی

مگر ز باغ بهشت آمدی که در دنییبر این جمال ندیدیم هیچ انسانی

دلم ز درد تو آسایشی همی‌یابدکه در دهند نیابد ز هیچ درمانی

مگر که سبز شود کشت زار اومیدممراست هر نفس از آب دیده بارانی

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. نه همچو روی تو باشد گلی به فصل بهارنه چون همام به وصفت هزار دستانی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви