من آن ساعت که از مادر بزادمبه دام مهر و چنگ مه فتادم

مرا گفتند مهر و مه دو خادمبه نوبت روز و شب بر من مُلازم

یکی ماما یکی لالای من شدسر زانوی این دو جای من شد

به من گفتند کاین لالا و ماماکُهن خدمتگزارانند بر ما

نیاکان تو را هم این دو بودندکه روز و شب پرستاری نمودند

تو هم از این دو یابی پرورش‌هاخوری از سفره اینان خورش‌ها

گرفتم بیش راه زندگانیز طفلی پا نهادم در جوانی

ز یک تا سن سیّ و چِل رسیدمخودی آراستم، قدّی کشیدم

به زیورها همی کردم مزینبرون و اندرون خانهٔ من

لبم از لعل شد دندان ز لُولُوز نقدِ عمر جیب و جَیب مملو

دو چشم از جزع و دو گونه ز مرجانگهرهای فراوان هشته در جان

ز عنبر موی کردم از صدف گوشز سیم ساده آکندم بُنا گوش

چو کم کم صاحب این مایه گشتمرفیق دختر همسایه گشتم

بنای شهوت و مستی نهادمزمام دل به دست نفس دادم

دو خادم یافتندم غافل و مستبرای غارتم گشتند هم دست

چو آگاه از درون بیت بودنداثاث البیت را یک یک ربودند

یکی شب آمد و لعل لبم بردیکی روز آمد و رختِ شبم برد

یکی از نقد عمرم کاست کم کمیکی از گوهر جانم دمادم

دو جِزع و سی و دو لُو‌ءلُوء شد از چنگیکی از شیشه و آن دیگر از سنگ

چه گویم خود چه‌ها آمد به روزمچسان کردند کم کم مایه‌سوزم

تهی شد خانه، خالی ماند دستمبه پنجاه و سه سال اینم که هستم

نه احساسات من باقی نه افکارهمانا صورتی هستم به دیوار

سپارم نوجوانان وطن راکه گاهی بنگرند این عکس من را

ز کَیدِ مهر و مه غافل نمانندجوانی را به غفلت نگذرانند

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов