کلاغی به شاخی شده جای گیربه منقار بگرفته قدری پنیر

یکی روبهی بوی طُعمه شنیدبه پیش آمد و مَدحِ او برگزید

بگفتا سلام ای کلاغ قشنگکه آیی مرا در نظر شوخ و شنگ

اگر راستی بود آوایِ توبه مانند پرهای زیبای تو

در این جنگل اندر سَمَندَر بدیبر این مرغ ها جمله سرور بُدی

ز تعریف روباه شد زاغ شادز شادی نیاورد خود را به یاد

به آواز کردن دهان برگشودشکارش بیُفتاد و روبَه ربود

بگفتا که ای زاغ این را بدانکه هر کس بود چرب و شیرین زبان

خورد نعمت از دولت آن کسیکه بر گفتِ او گوش دارد بسی

چنان چون به چربیّ نطق و بیانگرفتم پنیرِ تو را از دهان

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов